deisigid

Cite this: eDIL s.v. deisigid or dil.ie/15277

x see dessigid.

déisius

Cite this: eDIL s.v. déisius or dil.ie/15278

n (déis) vassalage Éigse xx 5 n. 7 . ` vassal tribute ' (MacNeill): itt e fil fo deisis (chis, Rawl.) ┐ dligud ┐ bodagas dona flathaib, Ériu iii 141. 217 .

deismerecht

Cite this: eDIL s.v. deismerecht or dil.ie/15279

x see desimrecht.

deisnechdae

Cite this: eDIL s.v. deisnechdae or dil.ie/15280

Forms: deisnechdai

adj io, iā (dess?) southern. a pl. deisnechdai gl. australes, Ml. 94b27 . Cf. desnechde.

deispionsáid

Cite this: eDIL s.v. deispionsáid or dil.ie/15281

x see dispensáid.

deisred

Cite this: eDIL s.v. deisred or dil.ie/15282

n (dess) right hand: for desred .i. forsna gó gréne robátar ina laim deis, Thes. ii 336.38 ( Hy. v 34 Comm. ). for a deserud (déserud, deiseruth, desrig, v.l.) Im. Brain p. 47 . doberthar Findabair fora deisreth, TBC² 1580 . fora deasrig (desraid, LU), 1586 . rogabastár a del intlassi ina desra, 1882 .

? deissoic

Cite this: eDIL s.v. ? deissoic or dil.ie/15283

n for Uu mMaine d.¤ `of the South ', AU 813 .

déistin

Cite this: eDIL s.v. déistin or dil.ie/15284

Forms: déisden, déisdin

n (O.Ir. *détsin, cf. détsinigidir) f., later m. déisden m., IGT Decl. § 11 . déisdin f., § 149 . disgust, loathing, abhorrence: ba leor grain is gairbdeistin (: dēcsin), BB 393b42 . in lán péistedh, in cath crum, | ach ! is déisten a ndúscud, Arch. iii 239 § 27 . atá déisdin ar fhiaclaibh a mac (= dentes filiorum obstupescunt), TSh. 3330 . ionnus gomadh lughaide a dhéistin (of a patient taking nauseous medicines), 8165 . do ghabh déisdin a n-anam súd ris an uile oileamhain (= omnem escam abominata est anima eorum), 1564 . tre iomad déistine rés an mil, 7426 . deoch . . . ní ib duine le déisden, IGT Decl. ex. 391 .

déistinech

Cite this: eDIL s.v. déistinech or dil.ie/15285

adj o, ā. (déistin) abominable, disgusting, loathsome: gníomh déisdineach (= abominationem), TSh. 1736 . is déisdineach an corp d'éis an bháis chorpordha, 1302 .

deistiu

Cite this: eDIL s.v. deistiu or dil.ie/15286

n (déistiu?) n, f. residue, remnant: deistin .i. fuidell cach raota nó iartaige clainni, O'Mulc. 327 . deistin .i. doruartéit, ut dixit: diam deistinuib athair aendán .i. mas ingen namá doruartéit di chloind in athar, H. 3.18, 69a . feistidh no deisti .i. tiruairsi no comarba fil dia eis in fir mairb, O'Dav. 896 . nach dilius daghrath desti na flatha, Laws ii 270.16 Comm. , see ZCP xiv 365 , xvi 209 .

déitgen

Cite this: eDIL s.v. déitgen or dil.ie/15287

x see détgen.